Kancelaria Prawa Gospodarczego TMH (dr Tomasz Marek, adwokat i dr Marcin Hotel, radca prawny) reprezentuje konsumentów z Rzeszowa, województwa podkarpackiego oraz całej Polski w sprawach o sankcję kredytu darmowego. Kancelaria dogłębnie analizuje umowy kredytów konsumenckich pod kątem naruszeń obowiązków informacyjnych kredytodawcy, przygotowuje sformalizowane oświadczenia o skorzystaniu z sankcji oraz prowadzi sprawy o zwrot odsetek i kosztów kredytu przed sądami powszechnymi (Sąd Rejonowy w Rzeszowie i Sąd Okręgowy w Rzeszowie).
Siedziba kancelarii mieści się przy ul. Hanasiewicza 10 w Rzeszowie, jednakże dzięki wdrożonym procedurom obsługi zdalnej, Kancelaria z powodzeniem prowadzi sprawy kredytobiorców z regionu podkarpackiego. Kontakt w sprawie analizy umowy kredytu konsumenckiego jest możliwy telefonicznie i mailowo, co pozwala na szybką weryfikację roszczeń bez konieczności osobistych dojazdów.
Czym jest sankcja kredytu darmowego?
Sankcja kredytu darmowego (SKD) to instytucja uregulowana w art. 45 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025 r. poz. 1362). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, jeżeli kredytodawca naruszył określone w ustawie obowiązki, konsument – po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia – zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Instytucja ta stanowi jeden z najsilniejszych mechanizmów ochrony prawnej przyznanych konsumentom na gruncie prawa krajowego, będącego implementacją unijnej dyrektywy 2008/48/WE. Jej podstawowym celem nie jest kompensacja ewentualnej szkody poniesionej przez kredytobiorcę, lecz nałożenie na instytucję finansową kategorycznej sankcji o charakterze dyscyplinującym i prewencyjnym. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że profesjonalny podmiot rynku finansowego musi ponosić pełne ryzyko gospodarcze wynikające z braku transparentności i nienależytego formułowania wzorców umownych.
W praktyce oznacza to obowiązek zwrotu wyłącznie pożyczonego kapitału (kwoty netto, która fizycznie trafiła do dyspozycji kredytobiorcy), bez odsetek, prowizji, opłat przygotowawczych, marż i pozostałych opłat ujętych w umowie. Co niezwykle istotne, koszty, które zostały już przez konsumenta zapłacone w ramach dotychczas uregulowanych rat, podlegają bezwzględnemu zwrotowi na jego rzecz. Jeżeli kredyt nie został jeszcze w całości spłacony, umowa nie ulega unieważnieniu, lecz jej charakter ulega przekształceniu: konsument kontynuuje spłatę wyłącznie kapitału w ujęciu miesięcznym, bez doliczania jakichkolwiek dalszych odsetek i pozostałych kosztów.
Sankcja dotyczy umów o kredyt konsumencki o wartości do 255 550 zł lub równowartości tej kwoty w walucie obcej (zgodnie z limitami określonymi w art. 3 ustawy). Katalog produktów finansowych objętych tym reżimem jest szeroki i obejmuje między innymi:
- kredyty gotówkowe,
- kredyty ratalne (np. na zakup sprzętu RTV/AGD, pojazdów),
- kredyty konsolidacyjne,
- kredyty odnawialne i limity na rachunkach,
- pożyczki udzielane konsumentom przez podmioty z sektora pozabankowego.
Kredyty zabezpieczone hipoteką podlegają odrębnej ustawie z 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz.U. 2017 poz. 819) i co do zasady pozostają poza zakresem stosowania tej instytucji, z wyjątkiem specyficznych i nielicznych stanów faktycznych dotyczących umów zawieranych w okresie między grudniem 2011 r. a lipcem 2017 r.
Zjawisko to zyskuje w Polsce na niesłabnącym znaczeniu. Liczba spraw o sankcję kredytu darmowego rośnie lawinowo. Według oficjalnych danych Rzecznika Finansowego, liczba wniosków o postępowanie interwencyjne i wydanie istotnego poglądu w sprawach sankcji kredytu darmowego wzrosła z zaledwie 268 w całym 2023 roku do około 6 000 w pierwszych trzech kwartałach 2025 roku. Jest to niewątpliwie efekt ugruntowania się prokonsumenckiego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dotyczącego transparentności kosztów kredytu konsumenckiego oraz rosnącej świadomości prawnej polskiego społeczeństwa.
Należy przy tym stanowczo podkreślić, że sankcja kredytu darmowego to nie jest tzw. sprawa frankowa. Mechanizm prawny jest tutaj zupełnie inny. Sprawy frankowe opierają się w głównej mierze na dowodzeniu abuzywności (niedozwolonego charakteru) klauzul przeliczeniowych w umowach powiązanych z walutą obcą, co prowadzi zazwyczaj do stwierdzenia nieważności całej umowy ze skutkiem ex tunc. Sankcja kredytu darmowego dotyczy natomiast przede wszystkim standardowych kredytów złotowych i wynika bezpośrednio z naruszenia przez kredytodawcę ustawowych obowiązków informacyjnych, czyli z wadliwego sposobu sformułowania samej treści umowy (na przykład z błędnie wskazanej rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, braku wskazania kosztów czy wadliwego harmonogramu). Są to dwie odrębne podstawy prawne, generujące dwa różne rodzaje roszczeń i postępowań sądowych.
Kiedy przysługuje sankcja kredytu darmowego?
Prawo do skorzystania z sankcji kredytu darmowego aktualizuje się w sytuacji, gdy kredytodawca naruszył chociażby jeden z rygorystycznych obowiązków wymienionych w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Przepis ten ma charakter odsyłający i wskazuje konkretne jednostki redakcyjne ustawy, których uchybienie sankcjonowane jest pozbawieniem banku prawa do przychodów. Chodzi w szczególności o art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 (w zakresie ściśle wskazanych punktów określających elementy umowy), art. 31–33, art. 33a oraz art. 36a–36c ustawy. Zdecydowana większość tych obowiązków dotyczy materialnej treści samej umowy, przejrzystości harmonogramów oraz rzetelności informacji matematyczno-finansowych, które kredytodawca ma bezwzględny obowiązek przekazać konsumentowi w sposób jasny i zrozumiały.
W obrocie gospodarczym i na salach sądowych zidentyfikowano szereg powtarzalnych wad konstrukcyjnych stosowanych przez instytucje finansowe. Najczęstsze podstawy podnoszone w praktyce orzeczniczej to:
- Błędnie wskazana Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO): Wskaźnik ten jest kluczowym miernikiem całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta, wyrażonym jako wartość procentowa w stosunku rocznym. Zaniżenie tego parametru poprzez nieuwzględnienie wszystkich elementów kosztowych pozbawia konsumenta możliwości porównania oferty z konkurencyjnymi produktami na rynku.
- Nieprawidłowo określony całkowity koszt kredytu lub całkowita kwota do zapłaty: Rozdźwięk między definicją ustawową a praktyką banków prowadzący do sytuacji, w której konsument jest dezinformowany co do globalnego obciążenia swojego budżetu domowego.
- Naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu: Zjawisko to występuje powszechnie na polskim rynku, na przykład poprzez naliczanie odsetek od prowizji, opłaty przygotowawczej czy składki ubezpieczeniowej doliczonej do kwoty kredytu. W takim modelu umownym kapitał netto pożyczki ulega sztucznemu zawyżeniu, a konsument uiszcza odsetki od pieniędzy, którymi fizycznie nigdy nie dysponował.
- Wadliwe informacje o warunkach zmiany oprocentowania, terminach i sposobie spłaty: Niejasne sformułowanie procedur wcześniejszej spłaty zobowiązania, warunków wypowiedzenia umowy, czy praw konsumenta do proporcjonalnego zwrotu kosztów (zgodnie z art. 49 u.k.k.).
Doniosłe znaczenie dla wykładni powołanych przepisów ma orzecznictwo europejskie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-472/23 (znanej jako tzw. małe TSUE lub Lexitor 2) jednoznacznie uznał, że jednolita sankcja utraty prawa do odsetek i kosztów na rzecz kredytodawcy może być stosowana w prawie krajowym niezależnie od indywidualnego stopnia ciężkości naruszenia dokonanego przez bank, pod warunkiem że naruszenie to jest w stanie podważyć możliwość rzetelnej oceny przez konsumenta zakresu jego zobowiązania finansowego. Stanowisko to eliminuje postulowaną przez sektor bankowy koncepcję “miarkowania sankcji”. Ocena, czy w konkretnej umowie doszło do rzeczonego naruszenia i czy wywołuje ono skutek w postaci dezinformacji, zawsze wymaga pogłębionej i indywidualnej analizy treści umowy oraz dokumentacji kredytowej przez specjalistów z zakresu prawa bankowego.
Dla kogo i w jakim czasie? Oświadczenie i roczny termin
Z dobrodziejstw sankcji kredytu darmowego zdefiniowanej w ustawie może skorzystać wyłącznie podmiot posiadający status konsumenta, to jest osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą (instytucją finansową) czynności prawnej, która nie jest związana bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (zgodnie z dyspozycją art. 22[1] Kodeksu cywilnego). Przedsiębiorcy, spółki prawa handlowego czy rolnicy zaciągający zobowiązania na rozwój gospodarstwa rolnego znajdują się poza zakresem reżimu ustawy o kredycie konsumenckim w tym ujęciu.
Samo istnienie wady w umowie kredytowej nie powoduje jednak automatycznego przekształcenia zobowiązania w kredyt darmowy. Warunkiem sine qua non uruchomienia sankcji jest aktywność po stronie uprawnionego. Skorzystanie z sankcji wymaga mianowicie złożenia kredytodawcy formalnego, pisemnego oświadczenia o skorzystaniu z uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 u.k.k. Dopiero poprawne sformułowanie i skuteczne doręczenie (złożenie) takiego oświadczenia uruchamia materialnoprawny skutek w postaci transformacji umowy i obowiązku zwrotu kredytu bez odsetek i kosztów.
Kluczowe znaczenie dla powodzenia całego procesu ma czynnik czasu. Zgodnie z bezwzględnie obowiązującym art. 45 ust. 5 ustawy, uprawnienie konsumenta wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. W ujęciu dogmatycznym jest to tak zwany termin zawity (prekluzyjny). Rygorystyczny charakter tego terminu oznacza, że nie podlega on ani zawieszeniu, ani przerwaniu na zasadach ogólnych znanych z przepisów o przedawnieniu, a po jego upływie prawo do ukształtowania stosunku prawnego na nowo i skorzystania z sankcji wygasa bezpowrotnie. Powództwo oparte na oświadczeniu złożonym po upływie tego rocznego terminu podlega oddaleniu.
Sposób precyzyjnego obliczania początku biegu tego terminu stanowi obecnie jeden z najbardziej doniosłych obszarów polemiki prawniczej i rozbieżności w orzecznictwie krajowym. Rzecznik Finansowy, instytucje chroniące prawa konsumentów, a także zdecydowana większość sądów powszechnych przyjmują interpretację profiskalną, wedle której umowa zostaje “wykonana” dopiero w momencie, gdy obie strony w pełni i ostatecznie wywiążą się ze wszystkich nałożonych na nie obowiązków. W praktyce jest to najczęściej dzień pełnej, ostatecznej spłaty kredytu przez konsumenta i rozliczenia rachunku powiązanego. Inne, nieliczne składy orzekające, często popierane argumentacją pełnomocników bankowych, skłaniały się ku teorii liczenia terminu od dnia postawienia środków do dyspozycji kredytobiorcy. Rozbieżność tę mają w najbliższym czasie ostatecznie rozstrzygnąć Sąd Najwyższy oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odpowiedzi na skierowane pytania prejudycjalne, a część postępowań w sądach rejonowych w tym przedmiocie została z ostrożności zawieszona do czasu wydania wiążącego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, przeważająca część doktryny aprobuje moment ostatecznej spłaty jako początek biegu terminu z art. 45 ust. 5. Z tego względu moment, od którego liczy się roczny termin, wymaga rzetelnej oceny prawnej w odniesieniu do harmonogramu konkretnej umowy, historii wpłat oraz aktualnego stanu orzecznictwa.
W praktyce istnienie terminu zawitego stanowi istotny filtr formalny dla kredytobiorców. Jeżeli kredyt został w całości spłacony znacznie wcześniej niż rok przed planowanym podjęciem działań, prawo do skutecznego podniesienia zarzutu z tytułu sankcji mogło już trwale wygasnąć. Ustalenie, czy w danej sprawie termin prekluzyjny nadal biegnie (bądź też w ogóle nie rozpoczął biegu, ponieważ kredyt wciąż jest w fazie aktywnej spłaty rat), jest jednym z fundamentalnych, pierwszych elementów analizy prawnej umowy.
Skutek finansowy i potencjał ekonomiczny instytucji sankcji można zilustrować klasycznym przykładem rynkowym. Należy wyobrazić sobie sytuację, w której konsument zaciągnął kredyt gotówkowy w kwocie 50 000 zł (stanowiącej kwotę do wypłaty), do którego instytucja pożyczkowa doliczyła 15 000 zł prowizji oraz odsetki kapitałowe, rozłożone na kilkuletni okres kredytowania, wynoszące kolejne 20 000 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiłaby w takim scenariuszu 85 000 zł. Przy skutecznym złożeniu oświadczenia i skorzystaniu z sankcji, konsument zyskuje prawo zwrócenia kredytodawcy wyłącznie kwoty czystego kapitału (50 000 zł), bez odsetek i prowizji. Wynagrodzenie banku w wysokości 35 000 zł ulega anihilacji, a wszelkie koszty z tego tytułu już uiszczone w ratach podlegają zwrotowi. Oczywiście, powyższy przykład ma charakter wyłącznie ilustracyjny, oparty na uproszczonych założeniach, i nie stanowi bezpośredniej obietnicy wyniku w jakiejkolwiek konkretnej sprawie. Rzeczywisty, wymierny rezultat postępowania zawsze jest pochodną treści analizowanej umowy, rodzaju wykazanego naruszenia, stadium wykonywania kontraktu oraz uwarunkowań wynikających z aktualnej linii orzeczniczej.
Taktyki instytucji finansowych i praktyka rynkowa
Rozwój sprzyjającego orzecznictwa nie umknął uwadze sektora bankowego, który aktywnie modyfikuje swoje strategie celem minimalizacji ryzyka prawnego i strat finansowych z tytułu przegranych procesów. W odpowiedzi na wzmożoną aktywność konsumentów składających oświadczenia o SKD, część instytucji finansowych zaczęła stosować procedurę tak zwanego „częściowego uznania reklamacji”. Mechanizm ten sprowadza się do sytuacji, w której bank, w odpowiedzi na pismo wskazujące uchybienia (np. pobieranie odsetek od prowizji), uznaje zarzut wyłącznie w symbolicznym ułamku, dokonując jednostronnego, dobrowolnego zwrotu na rachunek klienta relatywnie niewielkiej kwoty tytułem skompensowania nadpłaconych odsetek od pozaodsetkowych kosztów, odrzucając jednocześnie prawo do zastosowania pełnej sankcji z art. 45 ustawy. Działanie to ma podłoże psychologiczne – instytucje liczą na to, iż konsument, zaspokojony częściowym, bezproblemowym sukcesem finansowym, odstąpi od wejścia na ścieżkę postępowania sądowego, pozostawiając bankowi lwią część nienależnego zarobku (w tym pełną prowizję). Przyjęcie przez konsumenta takich środków nie blokuje drogi do dochodzenia pozostałych roszczeń przed sądem, jednak wymaga zachowania czujności i niepodpisywania żadnych aneksów zrzekających się dalszych praw.
Drugim obserwowanym zjawiskiem o charakterze defensywnym ze strony banków jest nasilona sprzedaż tak zwanych kredytów konsolidacyjnych oraz ofert darmowego refinansowania starych zobowiązań. Należy mieć na uwadze, że podpisanie nowej umowy kredytowej, której celem jest techniczna spłata poprzedniego zadłużenia (często obarczonego wadami prawnymi z punktu widzenia ustawy o kredycie konsumenckim), doprowadza z prawnego punktu widzenia do „wykonania” pierwszej umowy. Od tego dnia uruchamia się wspomniany wyżej, nieubłagany roczny termin zawity z art. 45 ust. 5 u.k.k. Wykorzystywanie faktu niewiedzy konsumentów poprzez rolowanie długów pozwala bankom na wygaszanie potencjału roszczeniowego wielu wadliwych portfeli kredytowych.
Co mówi orzecznictwo TSUE i Sądu Najwyższego?
Kierunek i tempo rozstrzygnięć sądów krajowych dotyczących rozliczeń i kosztów kredytu konsumenckiego wyznacza bezsprzecznie dynamicznie rozwijające się orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kilka fundamentalnych orzeczeń ukształtowało obecny krajobraz prawny w tym obszarze:
- Wyrok C-383/18 (znany w orzecznictwie jako Lexitor 1): Trybunał w sposób jednoznaczny uznał, że w przypadku przedterminowej, wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego, obniżeniu podlegają proporcjonalnie wszelkie koszty kredytu ponoszone przez klienta, w tym prowizja za udzielenie finansowania, co na zawsze zmieniło praktykę rozliczeniową banków w Polsce.
- Wyrok C-472/23 (Lexitor 2): W tym orzeczeniu Trybunał wypowiedział się na temat charakteru i surowości przepisów dyscyplinujących instytucje kredytowe, uznając, że jednolita sankcja utraty prawa do odsetek i kosztów za naruszenie obowiązków informacyjnych jest dopuszczalna w prawie krajowym niezależnie od oceny stopnia ciężkości czy umyślności samego naruszenia, o ile uchybienie to realnie mogło podważyć możliwość oceny przez przeciętnego konsumenta rzeczywistego zakresu i skali jego zobowiązania finansowego.
- Wyrok z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie C-744/24: Orzeczenie to stanowi kamień milowy w walce o transparentność produktów finansowych w Polsce. Trybunał kategorycznie potwierdził, dokonując wykładni dyrektywy konsumenckiej, że kredytodawca pod żadnym pozorem nie może naliczać i pobierać odsetek kapitałowych od kwot początkowo przeznaczonych na tzw. koszty kredytu (takich jak prowizje, opłaty brokerskie czy z góry potrącane ubezpieczenia), lecz wyłącznie od środków fizycznie i faktycznie wypłaconych konsumentowi w gotówce lub na jego rachunek bankowy do swobodnej dyspozycji.
Na gruncie orzecznictwa krajowego sytuacja pozostaje wysoce dynamiczna. Do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego trafiły liczne pytania prawne kierowane przez sądy apelacyjne, dotyczące w szczególności ujednolicenia sposobu liczenia rocznego terminu prekluzyjnego z art. 45 ust. 5 ustawy (sprawy zarejestrowane pod sygnaturami III CZP 3/25 i III CZP 15/25). Część postępowań została zawieszona do czasu zajęcia przez Sąd Najwyższy oraz TSUE jednoznacznego, systemowego stanowiska w tych kwestiach, a w konsekwencji orzecznictwo sądów niższych instancji wciąż ewoluuje i się kształtuje. Z tego właśnie powodu rzetelna ocena szans i ryzyka procesowego w sprawie o sankcję kredytu darmowego wymaga uwzględnienia uwarunkowań prawnych obowiązujących ściśle na dzień analizy i prowadzenia danej sprawy.
Dlaczego warto powierzyć sprawę o sankcję kredytu darmowego z Rzeszowa Kancelarii TMH?
Kancelaria Prawa Gospodarczego TMH to nowoczesna spółka partnerska adwokatów i radców prawnych, której trzon stanowią wysokiej klasy specjaliści w dziedzinie prawa finansowego. Partnerzy kancelarii, dr Tomasz Marek (adwokat, wpisany na listę pod numerem KRA/Adw/3519) oraz dr Marcin Hotel (radca prawny, nr wpisu KR-3660), posiadają prestiżowe tytuły doktora nauk prawnych. Kancelaria z sukcesami prowadzi zaawansowane merytorycznie spory konsumentów z największymi bankami oraz krajowymi instytucjami pożyczkowymi. Praktyka Kancelarii obejmuje zarówno prowadzenie zindywidualizowanych postępowań dotyczących sankcji kredytu darmowego, jak i spraw o ustalenie nieważności kredytów frankowych (CHF) oraz kredytów złotówkowych strukturyzowanych w oparciu o wadliwy wskaźnik WIBOR. Wieloletnie doświadczenie w pogłębionej analizie hermetycznych wzorców umów kredytowych i prowadzeniu wielowątkowych postępowań dowodowych przeciwko profesjonalnym pełnomocnikom banków bezpośrednio przekłada się na rzetelną ocenę zasadności i potencjału roszczeń konsumenta.
Mimo iż główna siedziba Kancelarii zlokalizowana jest w Krakowie, Kancelaria aktywnie obsługuje i przyjmuje zlecenia od klientów z Rzeszowa (gdzie posiada drugą siedzibę( oraz z całego województwa podkarpackiego. Szerokie wykorzystanie bezpiecznych narzędzi teleinformatycznych umożliwia świadczenie pomocy prawnej, wymianę dokumentów oraz udzielanie konsultacji online bez jakiegokolwiek uszczerbku dla jakości komunikacji, a stawiennictwo przed sądami apelacji rzeszowskiej zabezpieczane jest przez wyspecjalizowany zespół procesowy Kancelarii. Instytucja uzyskała niezwykle wysoką ocenę rynkową 5,0/5,0 na podstawie ponad 80 niezależnych opinii w systemie Google Business Profile, co dowodzi najwyższego standardu zaangażowania i etyki pracy. Adwokaci i radcowie prawni wchodzący w skład Kancelarii są bezwzględnie zobowiązani do przestrzegania tajemnicy zawodowej (zgodnie z przepisami korporacyjnymi), w związku z czym każda informacja finansowa, umowa czy harmonogram spłat przekazany zespołowi do analizy jest objęty ścisłą ochroną, niezależnie od późniejszej decyzji klienta o współpracy.
Ze względu na zróżnicowany charakter wad konstrukcyjnych w produktach bankowych, każda sprawa o sankcję kredytu darmowego wymaga przeprowadzenia wnikliwej, indywidualnej analizy prawnej i matematycznej. Warunki finansowe współpracy oraz honorarium ustalane są w sposób transparentny i indywidualnie z każdym klientem, przyjmując zazwyczaj formę ustalonego ryczałtu za poprowadzenie postępowania, z możliwą do zastosowania prowizyjną premią za sukces (ang. success fee), stanowiącą element uzupełniający wynagrodzenia, uzależniony wyłącznie od wygranej.
Jak skorzystać z pomocy Kancelarii TMH w Rzeszowie? Analiza umowy i kontakt
Proces obsługi prawnej i dochodzenia praw z tytułu sankcji kredytu darmowego w Kancelarii TMH został uporządkowany i zoptymalizowany pod kątem komfortu klienta. Zlecenie weryfikacji dokumentacji sprowadza się do trzech przejrzystych kroków organizacyjnych.
Krok 1. Kontakt i przekazanie umowy.
Zadzwoń pod numer stacjonarny +48 12 307 27 38 lub napisz wiadomość na oficjalny adres e-mail: kontakt@kancelariatmh.pl. Kancelaria umówi najdogodniejszy dla Ciebie termin analizy umowy kredytu konsumenckiego. Spotkanie zapoznawcze oraz przekazanie kopii pełnej dokumentacji kredytowej (w tym umowy, regulaminu i harmonogramu) może odbyć się stacjonarnie, w krakowskiej siedzibie przy ul. Rynek Dębnicki 6/3, lub – co stanowi wygodną formę dla kredytobiorców z Rzeszowa i Podkarpacia – w pełni zdalnie (online, z wymianą skanów za pośrednictwem poczty elektronicznej).
Krok 2. Analiza prawna umowy.
Wykwalifikowani prawnicy Kancelarii badają dostarczoną umowę kredytową oraz powiązany z nią harmonogram spłat pod kątem potencjalnych naruszeń skatalogowanych obowiązków informacyjnych przypisanych kredytodawcy przez normy ustawowe. Następuje kluczowa ocena stanu faktycznego, w tym weryfikacja poprawności wyliczeń RRSO oraz sprawdzenie, czy w przedmiotowej sprawie zachowany jest prekluzyjny roczny termin ustawowy. Na podstawie zgromadzonego materiału eksperci Kancelarii przedstawiają klientowi wiążącą, rzetelną ocenę zasadności ewentualnych roszczeń i szacowanego ryzyka.
Krok 3. Złożenie oświadczenia i prowadzenie sprawy.
Po przedstawieniu oceny merytorycznej i podjęciu przez klienta oświadomej decyzji o współpracy, Kancelaria sporządza spersonalizowane, pisemne oświadczenie materialnoprawne o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego i doręcza je w imieniu mocodawcy instytucji finansowej. Następnie, na podstawie udzielonego pełnomocnictwa procesowego, zespół reprezentuje klienta na wszystkich etapach postępowania przedsądowego oraz sądowego, aż do uzyskania wyroku orzekającego o zwrocie bezpodstawnie pobranych odsetek oraz kosztów kredytu.
Kancelaria Prawa Gospodarczego TMH funkcjonuje i przyjmuje klientów od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00–17:00. Konsultacje zdalne (online) są dostępne na preferencyjnych zasadach dla klientów zamieszkujących poza aglomeracją krakowską, w tym w sposób szczególny dla osób z Rzeszowa i mniejszych miejscowości na terenie województwa podkarpackiego, co gwarantuje pełen dostęp do specjalistycznej pomocy prawnej najwyższej jakości.
Najczęstsze pytania kredytobiorców z Rzeszowa i Podkarpacia (FAQ)
Czy skorzystanie z sankcji kredytu darmowego wymaga przeprowadzenia procesu sądowego?
W zdecydowanej większości przypadków – tak. Złożenie pisemnego oświadczenia do banku z reguły spotyka się z decyzją odmowną, wynikającą z polityki obronnej sektora finansowego, lub z propozycją zawarcia wysoce niekorzystnej ugody połączonej z tak zwanym częściowym uznaniem reklamacji (zwrotem ułamka należnej kwoty). Pełne wyegzekwowanie praw przewidzianych ustawą o kredycie konsumenckim i odzyskanie całości zapłaconych kosztów zazwyczaj wymaga wytoczenia powództwa przed sądem powszechnym (np. w Rzeszowie lub przed sądem właściwym ze względu na siedzibę oddziału banku).
Ile trwa postępowanie sądowe w sprawach z powództwa przeciwko bankowi?
Czas trwania postępowania uzależniony jest od wielu czynników o charakterze procesowym, w tym od stopnia obciążenia danego wydziału cywilnego w Sądzie Okręgowym lub Rejonowym. Należy zakładać, że postępowanie w sprawach konsumenckich w pierwszej instancji może zająć od 12 do 18 miesięcy, a w przypadku złożenia apelacji przez pełnomocników banku, prawomocne zakończenie sporu może nastąpić po upływie od dwóch do trzech lat od dnia wniesienia pozwu.
Czy wniesienie pozwu skutkuje wypowiedzeniem obowiązującej umowy kredytu przez bank?
Co do zasady, sam fakt zaistnienia sporu sądowego i powołania się przez klienta na przysługujące mu z mocy prawa zarzuty konsumenckie nie uprawnia instytucji finansowej do jednostronnego, arbitralnego wypowiedzenia umowy. Klient zachowuje pełne bezpieczeństwo prawne pod warunkiem regularnego regulowania bieżących, wymaganych rat z zgodnie z harmonogramem obowiązującym do momentu wydania przez sąd odpowiedniego postanowienia (np. o udzieleniu zabezpieczenia) lub zapadnięcia prawomocnego wyroku ukształtowującego nową treść stosunku zobowiązaniowego.
SKD Kancelaria Rzeszów
Postępowania dotyczące sankcji kredytu darmowego stanowią obecnie jedną z najskuteczniejszych form ochrony kapitału przed nieuczciwymi praktykami bankowymi, dając konsumentom realną szansę na pozbycie się ogromnych i bezprawnie naliczanych kosztów pożyczek. Nie warto zwlekać z działaniem, aż upłynie bezwzględny roczny termin prekluzyjny od momentu spłacenia lub zrefinansowania zobowiązania, ani ryzykować utraty roszczeń w obliczu dynamicznie zmieniających się przepisów. Kancelaria Prawa Gospodarczego TMH zapewnia rzetelne i kompleksowe wsparcie prawne na każdym etapie sporu, pomagając wyrównać szanse w walce z korporacjami finansowymi. Nie zostawiaj swoich pieniędzy w banku – skontaktuj się z nami już dziś, przesyłając skan swojej umowy oraz harmonogramu spłat na adres kancelaria@ktmh.pl lub dzwoniąc pod numer telefonu +48 17 307 07 66. Nasi eksperci z przyjemnością przeprowadzą darmową weryfikację Twoich dokumentów i zaprezentują jasną, opłacalną strategię odzyskania nienależnie pobranych środków.
Jeżeli zainteresował Państwa opisany wyżej temat, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią (tel.: +48 17 307 07 66, +48 12 307 09 88 lub e-mail: kancelaria@ktmh.pl) oraz do umówienia spotkania w biurze Kancelarii w Rzeszowie lub Krakowie. Istnieje także możliwość udzielenia pomocy zdalnej za pomocą środków porozumiewania się na odległość (tj. telekonferencja lub wideokonferencja).
